Home


  nederlands engels frans duits


De eerste editie werd door een aantal enthousiaste mensen georganiseerd in het kader van de populaire VTM-aktie Levenslijn. In eerste instantie waren dit mensen van het Astmafonds Brugge en het Astmafonds Oostende die samen met de Koninklijke Roeivereniging Brugge het plan oppakten voor een loopwedstrijd tussen Oostende en Brugge. Toen men tot de ontdekking kwam dat daar toch wel heel veel bij kwam kijken zocht men toenadering bij de Algemene Brugse Atletiek Vereniging. Hier zag men direct de mogelijkheden om een mooie wedstrijd uit te bouwen over tien Engelse Mijlen. Voor een halve marathon begin maart leek het nog wat te vroeg, omdat in deze periode het wegcircuit pas op gang begint te komen in België. Door te kiezen voor een aankomst ter hoogte van de Roeivereniging aan het Waggelwater zocht en vond men een ideale startplaats te Zandvoorde, de eerste deelgemeente van Oostende.

1994

De eerste uitgave op 6 maart 1994 overtrof alle verwachtingen. Veel deelnemers en vele enthousiaste reacties. Ondanks het feit dat men veel praktische schikkingen moest treffen, denk alleen maar eens aan het aantal benodigde bussen voor het vervoer naar de startplaats, waren er geen grote tekortkomingen. Maar liefst 274 aankomsten voor een eerste wedstrijd in West-Vlaanderen is heel veel. Met Peter Daenens als eerste winnaar had men bovendien direct een bekende atleet op het palmares. Bovendien was er een alleraardigste opbrengst voor de Levenslijn-aktie.

1995

Enthousiast door het succes besloot het ABAV-bestuur de wedstrijd opnieuw te organiseren in 1995. Onder het motto een wedstrijd georganiseerd door lopers voor lopers probeerde men de zaken die in veel wedstrijden niet altijd echt goed geregeld zijn heel nadrukkelijk perfect te organiseren. Extra aandacht werd geschonken aan de uitslagverwerking en aan een juiste km-aanduiding onderweg. Zaken die door de deelnemende atleten fel gewaardeerd werden. Er was ook aandacht om de wedstrijd een gezicht te geven en het was uiteindelijk een heuse Belgische subtopper in de persoon van Marnix Goegebeur die de wedstrijd won voor een andere West-Vlaming Gino Deleu. Al bij deze tweede editie was het drummen om een plaatsje te bemachtigen in de tent om een spaghetti te consumeren.

1996

In 1996 kende de wedstrijd de absolute primeur voor België wat tijdregistratie betreft: de ChampionChip deed zijn intrede. Dit bracht de nodige publiciteit met zich mee en vele organisatoren kwamen kijken naar het wonder van de chip en zijn matten. Voor sommigen was het echt nog wel aanpassen en ondanks alle goede zorgen waren er toch nog een aantal, die geen raad wisten met de nieuwe vinding. Zo waren er atleten die met de chip aan het borstnummer liepen of "het ding" gewoon in de sportzak lieten. Ook halverwege werd een tussentijd opgemeten. De wedstrijd kende op zeer korte tijd het nodige succes en dit bracht ook betere sponsors mee. Eigenlijk werd vanaf 1996 de kwaliteit van het deelnemersveld spectaculair de hoogte ingestuwd. Ook werd de wedstrijd internationaal. De derde editie kende zelfs een Mexicaan als winnaar. Het was Mauricio Gonzalez, die na een hele wedstrijd in het kielzog van de Nederlander John Vermeule te hebben gelopen, de spurt won. De twee Kenianen die meeliepen waren Joel Keter (derde) en Paul Kiptanui (vijfde). Enkel Chris Blomme (vierde) kon de Belgische eer hoog houden. Bij de dames ook het begin van een reeks bekende namen op het podium: Linda Milo won in 57.52 min. Door de tegenwind waren er geen spectaculaire tijden te noteren. Hermes Club Oostende won het clubklassement.

1997

In 1997 werd voor het eerst de kaap van 500 aankomsten overschreden. John Vermeule, supergemotiveerd door zijn spurtnederlaag van het voorgaande jaar, won afgetekend na een lange solotocht in 48.07 min. Voor Belgische begrippen een zeer snelle tijd. Kassa voor de Nederlander, want er werden nu ook bonussen gegeven bij verbetering van het parcoursrecord. Het was een dure dag voor de ABAV-schatbewaarder, want bij de vrouwen was het niemand minder dan marathonlegende Carla Beurskens die won in 56.42 min. Ook bij de veteranen werd het record aangescherpt: wereldkampioen bij de masters Jef Eyckmans zette een scherpe 49.38 min. neer en Siska Matton deed dit bij de dames. Volharding Beveren won het clubklassement.

1998

Bij de lustrumeditie in 1998 stond in de weken voor de wedstrijd alles in het teken van de rentree die er helaas niet kwam, van Vincent Rousseau. De organisatie werd platgebeld door de media. Toch was de kwaliteit weer verzekerd. Na twee km liepen negen man voor de grote groep uit: John Vermeule, veelvuldig Belgisch kampioen Gino van Geyte, Chris Verbeeck, Theo Vandenabbeel, Gino Deleu, Chris Blomme, Oleg Othmajov, Dirk Van de Broek en de Tanzaniaan Benito Mtweve. Terwijl Vermeule steeds nadrukkelijker de wedstrijd in handen nam, leek alleen Vandenabbeel enig weerwerk te kunnen bieden. Even maar, want de Nederlander liep daarna alsnog bij hem weg. Zijn landgenoot kwam wat trager op dreef. Van de Broek schoof zachtjes tot naast en zelfs voorbij Vandenabbeel. Geholpen door het hinderen van een Tv-volgwagen moest de schatbewaarder geen parcoursrecordbonus uit betalen: John Vermeule strandde op slechts drie seconden. Ion Damian won bij de veteranen en Stefania Statkouvene bleef overtuigend de Nederlandse Mieke Pullen en Sonja Deckers voor in alweer een nieuw parcoursrecord. Er waren maar liefst 778 aankomsten, waarvan 126 finishers beneden het uur. Het sterke BRRC won het clubklassement.

1999

In 1999 stond de complete Belgische top aan de start en dat heeft men geweten. Het zou tot in de laatste ultieme meters spannend blijven. Koen Allaert trok er gewoontegetrouw als een dolle hond vanonder. In zijn spoor schoven er nog acht pionnen mee. Aan de derde km sprong Stephan Rousseau mee in de dans en mocht de verdienste opeisen van een eerste kloof. Het was een genomineerd gezelschap dat tuimelde: Ligneel, Othmakov, Goegebeur en de Keniaan Omweri. Met de wind in de rug bleef het langs het kanaal lang knokken voor een definitieve afscheiding. Pas in de omgeving van de tiende km moesten Koen Allaert en Stefan Vandenbroek het laten schieten. In de slotkilometers probeerden Rousseau en Guy Fays het nog maar eens, maar ze waren net niet sterk genoeg om het te forceren. Gino Van Geyte gaf geen kick en rekende wellicht op de spurt. Fays bezorgde Van Geyte in de spurt sterretjes voor de ogen en een dikke kater. Het parcoursrecord werd verpulverd tot 47.27 min. Maar liefst vier atleten liepen onder het oude record. Bij de dames was het Katja Merlin die ook een nieuw record liep in 55.50 min. voor de Canadese Michele King en de Nederlandse Erica Soeverein. Het clubklassement werd gewonnen door Looise. De terugval in aankomsten tot 652 werd waarschijnlijk voor een deel verklaard door de slechte weersomstandigheden.

2000

In 2000 was de voertaal alles behalve Nederlands. De Rus Dimitri Ryjoukhine kreeg met Guy Fays, Christian Nemeth, Dirk Van den Broek en de Brit Carl Thackary stuk voor stuk verschrikkelijke tempomakers in het spoor. De vijf sloegen snel een gaatje dat al snel een hele scheur bleek. Na een dikke kilometer werd de rest al terugverwezen. Op uitzondering van Eric Gerome. De sympathieke Waal probeerde op zijn eentje terug aan te pikken bij de sneltrein vooraan. Het lukte hem niet voor de volle 100 %. Enkel de Rus Ryjoukhine, die zijn snelle start moest bekopen, kreeg hij nog te pakken. Tot aan de tiende kilometer dicteerde Thackery vooraan autoritair het tempo. Fays, Nemeth en Van den Broek volgden als zijn schaduw. Aan km 11 demarreerde Fays. Van den Broek moest lossen en Thackery had moeite om te blijven volgen. Uiteindelijk zou de Brit ook moeten lossen. In een formidabele finale toonde Guy Fays zich net iets sterker dan Christian Nemeth. Bovendien werd het parcoursrecord voor de tweede opeenvolgende keer verbroken. De vrouwenwedstrijd was er een met een heuse wereldtopper aan de start: Pamela Chepchumba won in een schitterend nieuw parcoursrecord van 52.33 min. Het vorige werd dus met minuten verpulverd. Het bleek op dat moment de top 25 op de wereldranglijst aller tijden op de tien Engelse Mijlen te zijn. Verschillende atleten werden voor het eerst in een wedstrijd voorafgegaan door een dame en waren hiervan diep onder de indruk. Milkah Chepkieny was op anderhalve minuut tweede en Katja Merlin werd mooi derde voor Esther Barmassai en de Russische Martina Piliavina. Ook Chris Verbeeck lukte een nieuw wedstrijdrecord bij de veteranen: 49.27 min. CABW won het ploegenklassement.

2001

Stefan Vandenbroek trok de sterk bezette editie van 2001 op gang. De grote groep bleef meer dan een kilometer een compacte bende en toen er eindelijk wat afscheiding ontstond, waren er nog altijd twee dozijn atleten samen vooraan. Naast Vandenbroek kwam stilaan Theo Vandenabbeel, Vincent Ternet, Tom Compernolle, Bart Debergé en vooral de altijd attente Rony Ligneel zich manifesteren. DeKenianen van dienst waren Robert Siwatum, Stephan Tapalan en Jacob Losian. Halverwege was de voorhoede uitgedund tot acht man: de drie Kenianen, de twee Walen Guy Fays en Christian Nemeth en de drie Vlamingen Stefan Vandenbroek, Rony Ligneel en Tom Compernolle. Compernolle zette zich goed uit de wind en deed geen onnodige inspanningen. Ligneel en Vandenbroek, die niet over een snelle eindspurt beschikken, moesten een andere taktiek toepassen. Af en toe gaven ze een speldenprik in de hoop de kopgroep te doen exploderen. De Kenianen waren telkens verplicht om een kleine kloof dicht te lopen. In het bijzonder Compernolle was aan km 11 de Kenianen veel dank verschuldigd. Het gebeurt niet dikwijls dat in een wedstrijd van dit niveau nog een groep van acht zich aanbiedt voor de eindspurt. Vandenbroek trachtte dit met een ultieme uitval te voorkomen. In feite bracht hij zo de spurt op gang. Vier concurrenten suisden hem nog voorbij. De ongerust links en rechts kijkende Compernolle haalde het met een klein, maar duidelijk verschil. De eerste acht finishten binnen de 11 seconden. Bij de vrouwen ging de zege wel naar Kenia. Mary Ptikany en Esther Barmassai liepen minuten uit op Sonja Deckers. Het clubklassement werd gewonnen door Vabco Mol.

2002

In 2002 kwam met de wind schuin in de rug er na 4 km een kopgroep van acht tot stand, zonder Fréderic Collignon, Eric Gérome, Chris Verbeeck en Lemma Legesse. Zij werden respectievelijk negende, veertiende, achttiende en twintigste. Dit zegt voldoende over de sterkte van het deelnemersveld. De wedstrijd was bovendien een selectiewedstrijd voor het WK Halve Marathon later op het jaar in Brussel. De acht koplopers werden nooit meer bijgehaald. Stefan Vandenbroek wilde tegen zijn gewoonte in rustig op gang komen, maar Bennie Vansteelant, de meervoudige wereldkampioen duatlon, had andere plannen en duwde meteen fors door. Dat sloopwerk had weinig resultaat: alleen de KeniaanElijah Murathe viel af. Vandenbroek moest wel op de tanden bijten, maar klampte aan. De wedstrijd was al twaalf kilometer oud toen Guy Fays een aanval lanceerde. Christian Nemeth en de Burundees Onesphore Nkunzinama pikten aan, Vansteelant moest een meter of veertig toegeven en de anderen nog meer. Voor de Burundees liep het Waalse duo te snel en hij liet zich terug tot bij Vansteelant zakken. Nemeth haalde het in de spurt voor Fays, Vansteelant werd derde door in de spurt Nkunzimana te verslaan. Bij de dames was het niet de gedoodverfde favoriete Sandra Vandehaesevelde, maar de Westvlaamse Ann Parmentier die aan het langste eind trok. De Engelse Kathryn Bailey werd derde. Theo Vandenabbeel lukte eindelijk zijn felbegeerde parcoursrecord bij de veteranen. Het was het organiserende ABAV welke het clubklassement won. Er werd een absoluut record aantal aankomsten genoteerd: 827, het goede doel in casu de Levenslijnactie voor de verkeersveiligheid van de jeugd vaarde er wel mee.

2010

De openingsklassieker op de weg in België werd in 2010 beloond met 972 aankomsten. Ondanks de barre weersomstandigheden, de wedstrijd werd geteisterd door een gure NO wind die pal in het gezicht stond, werd het weer een mooie wedstrijd. De eenmalige aankomst aan de andere kant van het kanaal konden we relatief goed opvangen al beseffen we zeer goed dat dit niet optimaal was. Probleem was nu eenmaal dat het jaagpad nog niet klaar was.

De wedstrijd kende wellicht zijn sterkste bezetting in zijn geschiedenis. Er stonden maar liefst tien atleten aan de start die al een sub 28.30 min op 10 km achter hun naam hadden staan en bovendien waren er een viertal die reeds 61.30 min op de halve marathon hadden gelopen. Helaas zien we dat de Belgen het heel moeilijk beginnen te krijgen om vooraan in de wedstrijd mee te kunnen. Enkele uitzonderingen, zoals bijvoorbeeld een Lander Van Droogenbroeck en een Bram Coppens, schuwen de concurrentie niet en zien dit dan ook beloond met een mooie uitslag.

De wedstrijd werd oververdiend gewonnen door de Keniaan Julius Arile, een echte topper. Eigenlijk vanaf de eerste km legde hij zijn wil op en het was alleen Najim El Qadi die kon volgen. Onderweg was zeer duidelijk dat de Marokkaan echt niet beter kon en blij was dat hij mee kon tot aan de finish. Beiden liepen, ondanks de tegenwind, sub 48 min. Daarachter waren het Abdi Nagassa en Mourad Marofit die een wedstrijd in een wedstrijd liepen en waarbij Abdi in een lange spurt aan het langste eind trok. Weer daarachter werd de winnaar van 2009 Abdelhadi El Hachimi verdienstelijk vijfde voor Adil Rached en eerste Belg Lander Van Droogenbroeck.

Good-old Vital Gahungu werd achtste en eerste master 40+ en dit voor zijn ploegnoten Frederick Collignon en Eric Gerome die respectievelijk tweede en derde werden. Bij de masters 45+ was de winst verrassend voor Luc Van Asbroeck voor Patrick Vanderstraeten en Theo VandenAbbeel. Bij de dames was het de jonge Keniaanse Alice Jepkemboi die won voor Mounia Abdoulahcen. Ann Parmentier werd met haarde derde plaats eerste Westvlaamse atlete voor Ria Tienpondt. De eer van eerste Westvlaamse atleet was voor Ghirma Woldu. Bij de ploegen was het RFCL die dit jaar weer won en dit voor het sterke KAAG, BEHO, ABAV Brugge en AVMO. Bijna traditioneel wonnen de Krekenlopers het klassement voor de meeste aankomsten en dit voor de Funrunners en BEHO.